Burn baby burn-out

“Het valt me op dat ik je niet meer langs zie komen op social. Gaat alles goed met je?” Het was begin januari en mijn hart maakte een sprongetje van liefde bij het krijgen van dit appje.

Eind november stond ik met een paniekaanval bij een kantoorgenootje aan haar deur. “Ik denk dat het niet zo goed gaat.”. 

 

Geen feestmaand

Een burn-out, een flinke dip of hoe je de situatie ook wil noemen: zo ging het niet meer. Ik besloot de hele maand december niet meer te werken. Even rust, dan trekt het wel bij. Ik ging meteen ‘met de billen bloot’ en belde diezelfde dag mijn grootste klanten. Ik huilde zelfs een voicemail van iemand vol.

Hulp zoeken kostte nog best wat moeite. Geen vaste bedrijfsarts om aan te kloppen. Veel hulpverlening waar ik op wilde inzetten bleek ‘niet-medisch’ en dus door de lockdown gesloten. Gelukkig een fijne huisarts en zorgzame echtgenoot. December werd geen feestmaand, maar een pittige maand waar je u tegen zegt. In januari besloot ik op vrijdag weer een paar uurtjes te gaan werken. ’s Middags lekker het bos in. Het ging af en aan, maar januari was al beter dan december.

Een kuchje

Februari ging mijn maand van opbouwen worden. Aan de slag! Onze jongste werd eind die maand vier jaar, de lockdown liep op zijn einde; iedereen weer naar school. Rust in de tent! In de tussentijd ging ik aan de slag met een fijne therapeut, startte ik met trainen bij de fysiotherapeut en kon ik eindelijk terecht bij de haptonoom. “Hé kijk mij, dit gaat best goed,” dacht ik tevreden.

Tot ik me op een zondag ‘niet zo fit’ voelde. Ik had een klein kuchje. Wacht, het hooikoorts-seizoen start natuurlijk weer. Maar ergens zat het me niet lekker en liet me voor de zekerheid testen. Een dag later opende ik de testuitslag: positief. Het stond er echt. Ik geloofde mijn ogen niet. Eén dag voor mijn dochters verjaardag konden we met zijn allen in quarantaine.

Feest in quarantaine

Het werd een quarantaineverjaardag. Met slingers, heel veel kaarten, cadeautjes, taart en een bron- en contactonderzoek van de GGD. “De leukste verjaardag ooit!” aldus mijn dochter. Halverwege de week verloor ik mijn reuk & smaak en ook de vermoeidheid sloeg toe.

Wat. Was. Ik. Boos. Had ik me hiervoor een jaar lang zo strak aan de regels gehouden? Alle energie die ik de afgelopen tijd had opgebouwd zonk me in de schoenen. Al had ik snel door dat boos zijn geen zin had. Eén dag mocht het: even boos zijn.

De laatste dag van onze quarantaine ging ik met de kinderen het bos in. Op een bankje in de zon kregen we het ‘verlossende’ telefoontje van de GGD: de kinderen zijn negatief.

Daar gaan we weer

En nu is iedereen weer naar school. Alsof er niks gebeurd is. De wolken in mijn hoofd trekken langzaam weg en voorzichtig breekt de zon door. Ik werk een paar uurtjes in de week en voel dat er iets borrelt. Iets wat ik in lange tijd niet heb gevoeld. Verrek, daar is ‘ie. Mijn vuurtje. Mijn vuurtje is terug! Ik was haast vergeten wat een leuk werk ik heb. En dat ik er nog goed in ben ook. Zelfs na een burn-out-corona-pauze.

 

Ps. Dankjewel!

Een klein ps’je. Want wat een liefde, warmte en klein geluk heb ik de afgelopen maanden mogen ontvangen. Van hoe-gaat-het-appjes tot prachtige bloemen en van open gesprekken tot fijne wandelingen. Bedankt dat je er was en… nog steeds bent!

 

 

2 antwoorden
  1. Joyce Jansen
    Joyce Jansen zegt:

    3,5jr geleden zat ik deels in hetzelfde schuitje! Gelukkig was ik er op tijd bij en kon ik aan het werk blijven. 3 dingen die ik toen heb geleerd en waar ik nog steeds heel veel aan heb:
    1. Hoi structuur in je dag. Sta op tijd op, maak jezelf mooi en kleed je aan, ontbijt en doe alsof je naar kantoor gaat…
    2. Wandel de onrust uit je hoofd! zuurstof doet goed – op alle vlakken.
    3. Ken geen schaamte. Praat, praat, praat!!

    Hopelijk heb je er iets aan. Jij komt er wel, je bent een topper… en tot die tijd…, neem de tijd en wees een beetje lief voor jezelf. ❤️

Reacties zijn gesloten.