Hoe het vermijden van de ochtend- en avondspits en all-the-way-flexwerken mij een relaxter mens hebben gemaakt.

Haasten. Tassen bij elkaar rapen. Kinderen wegbrengen. Aansluiten in de file. Ontbijten in de auto. Nog meer filerijden. Om 17.30 het dagverblijf in rennen. En stop!

Sinds ik de baas gedag zwaaide, zwaaide ik ook deze gehaaste ochtendpolonaise gedag.

Ochtendpolonaise


leestijd: 2,5 minuut

Of ik dan écht nooit meer in de file sta?

Ik zal je zeggen, zelden. Nu ik eigen baas ben over mijn werktijden, weiger ik nog ’s ochtends aan te sluiten in de ochtendpolonaise. Ik hoor je denken: “Die meid komt nooit meer buiten en werkt alleen nog maar vanuit huis, zo kan ik het ook”. Zeker niet. Sterker nog, op het moment van schrijven werk ik twee dagen buiten de deur. Ik vertrek na de spits of wanneer ik (bijna) zeker weet dat er geen files staan. Waarom haasten om aan te sluiten in een file? Zonde van mijn tijd. Die besteed ik ’s ochtends liever aan extra lang knuffelen met mijn kinderen, rustig ontbijten of trutten voor de spiegel. Ik ga ook weer op tijd naar huis, om niet in de avondspits te hossen. Je hoeft geen wiskundige te zijn om nu te weten dat ik zelden werkdagen van 8 uur maak.

 

Hoe krijgt ze dan al dat werk gedaan?

Ook daar heb ik een eenvoudig antwoord op. Grote projecten, schrijfwerk en klantzaken – zoals overleggen & afspraken – pak ik overdag op. De randzaken doe ik in de avond; e-mails beantwoorden, LinkedIn lezen, blogs schrijven of korte projecten afronden. Dat doe ik pas nadat ik mijn kinderen uitgebreid heb geknuffeld en rustig mijn bordje leegeet. (Ik knuffel en eet wat af, dat zie je.) Dus ja, ik werk ’s avonds. En nee, dat is helemaal niet onrustig, ongezellig of vermoeiend. Want a. mijn werk is leuk. (Echt, pinky swear!). En b. kan ik in alle rust in één uurtje alle losse eindjes gemakkelijk aan elkaar knopen. Gas d’rop. Gewoon op de bank met mijn laptop op schoot. Liefst met een dekentje, chocola en een kop thee. (Hebt u beeld mensen?) En na dat uurtje – oké oké, soms twee – gaat ook bij mij net als ieder ander, Netflix aan.

 

Waarom sta jij in die ochtendpolonaise?

Wat ik me oprecht afvraag.Waarom er toch altijd weer mensen zijn die er iedere ochtend intrappen. Die ochtendpolonaise. Dat gehaast. Die file. De malaise. Ik weet heus dat het niet in iedere baan of gezinssituatie past om te werken zoals ik nu doe. Maar het lijkt me zo tof als iedereen eens wat minder in de file hoeft te staan en eens een dagje geen ‘haast’ hoeft te kennen.

 

Ik hoop oprecht dat jij eens wil overwegen – of je nu werkgever of werknemer bent – om het volgende te doen:

  • Een dag in de week thuiswerken.
  • Vanuit huis opstarten (zoals je mail bijwerken, telefoontjes plegen) en daarna pas te gaan rijden.
  • Een of meerdere dagen in de week met het openbaar vervoer of carpoolen.
  • Een keer heel vroeg beginnen en weer heel vroeg naar huis.
  • Geen afspraken plannen aan het begin of eind van de dag. (Dat geeft alleen maar gehaast, geen blije koppies in je overleg en je belandt er altijd door in de file!)
  • Of zoals ik, later beginnen, eerder naar huis en de losse eindjes ’s avonds aan elkaar knopen.

 

Out-of-the-werkplek-box

Wat ik dus ook heerlijk vind, is om op andere plekken te werken dan mijn eigen vaste werkplek. Naast dat het me vaak nieuwe energie en inspiratie geeft, is ook het ook reuzeleuk om steeds andere mensen te ontmoeten. Ik ben namelijk iemand die prima gedijt in een kantoortuin of andere kippenhokjes, beter dan alle dagen op mijn eigen kantoor. ’s Avonds wissel ik vaak tussen de bank, keukentafel of kantoor, net hoe mijn knot die avond staat.

 

Geloof me, probeer het eens. Om ergens anders te werken. Ik weet zeker dat het je íets gaat opleveren!

 

En vergeet niet samen met je baas maandag (of woensdag na de Carnaval) te kijken naar een ochtendpolonaise-oplossing 🙂

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *