Blog Sanne van Mil

“Doe dingen waar je hart van gaat zingen.”

Vol adrenaline ratelen mijn vingers over het toetsenbord van mijn laatste investering. Als echte Apple-fanaat ‘natuurlijk’ een MacBook Air, hoewel ik de laatste tijd nog maar weinig vloek op mijn HP-laptop. Mijn werklaptop.

Want oh ja, ik heb ook nog een parttimebaan.

Met de nadruk op nog.

Mijn vingers tikken namelijk De Ontslagbrief. Oh mijn god, ik ben het dus echt aan het doen! Tot mijn eigen verbazing is het binnen een kwartier al gepiept; mijn eerste en laatste ontslagbrief is klaar. Ik mail hem naar mijn werkmail en klap het fijne MacBookje dicht. Goh. Goede investering.

Ik ga het doen!

Het liefst wilde ik die zondagmiddag de straat op rennen en roepen: “Ik ga het doehoen jongens. Ik ga het doen!”

Maar dat leek mij iets te theatraal.

Tikkeltje maar.

Met het gevoel dat iedereen het op mijn voorhoofd ziet staan, gris ik maandagochtend ietwat onhandig het velletje papier van de printer. Dat ene velletje papier dat nu alles gaat veranderen. Zo officieel als ik het voor mijzelf kan maken onderteken ik De Ontslagbrief en wandel met lichte zweethandjes mijn nieuwe toekomst tegemoet.

Die parttimebaan dus

Al 6,5 jaar vergezellen de parttimebaan en mijn bedrijf elkaar. Hand in hand gingen ze. Waar de een ’s avonds Netflixt, werkte ik aan mijn bedrijf.

De hobby werd al snel werk, met echte klanten. Geen vrienden of kennissen, maar the real deal. En het bedrijfje werd in 2017 een heus bedrijf. Met andere ZZP’ers, investeringen, offertes die steeds groter werden. Zo stretchte ik mezelf steeds wat verder, avond na avond.

“Kan jij je baan niet opzeggen?”

Mijn man gaf het laatste duwtje aan diezelfde keukentafel als waaraan ik later De Ontslagbrief schreef.

“Kan jij je baan niet opzeggen?”

Plof.

Daar lag het, op de keukentafel.

Open en bloot.

“Euh ja. Laat me even denken.” Die denk-zin zei ik uit formaliteit, want het antwoord wist ik natuurlijk allang. Want hoe heerlijk moet het zijn om ’s ochtends niet meer semi te rennen (want hé, wie mij kent weet dat ik niet snel zal rennen)? En om lekker vanuit thuis te werken? En belangrijker nog: te doen wat je écht leuk vindt? Weg van kantoortuinen, diepgaande discussies over bedrijfsvoering en ellelange werkoverleggen. Later als ik groot ben werken onder schooltijd en thuis op de kinderen wachten met een pot thee. Aan diezelfde keukentafel.

Ik stuiterde door het huis op de dag dat  de deur naar fulltime ondernemerschap openging.

Klaar voor de start?

De eerste week na De Ontslagbrief zat ik vol adrenaline. Kijk mij! Ik heb mijn baan opgezegd! Stoer hè?

De tweede week had ik buikpijn. Van die rare, zenuwachtige buikpijn. Oh jee… wat heb ik nu gedaan?! Het rampscenario van mezelf als kassameisje bij de plaatselijke supermarkt spookte al door mijn hoofd. Kan ik echt genoeg geld verdienen met een eigen bedrijf?

De derde week ebde de buikpijn langzaam weg, mede dankzij drie binnenkomende opdrachten, twee net-op-tijd-betalende klanten en het terugkerende zelfvertrouwen.

Zo.

Daar gaan we dan. Nu voor het eggie.

Ga je met mij mee?

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *